فقط یک اتفاقیم،از ازدحامی دو نفره

اگر ورزشکار باشی،ثروتمند، خانه دار باشی ،نقاش، ریاضی دان  یا هنرمندی قابل.
اگر هر آدمی که دیدی یا داشتی جز عذاب و رسوایی هیچ نداشت .
بدون که باید با دیگران(انسانهای دیگه)به هر نحو و با هر نیت در ارتباط باشی.
ارتباطی دوطرفه از هر جنس و با هر کیفیت و کمیتی که باشه.از ترس ،بخاطر دوست داشتن یا به سبب نسبتی خونی و خانوادگی ،طی قراردادهای اجتماعی یا اصلا توو تاکسی.این لازمه تغییر ،تحول در ماست.این بهترین راه برای اینه که  احساسات و عواطف درونی مون در جریان باشه و محک بخوره و  عقل و هوش اجتماعی ما سیر تکامل خودشو طی کنه.
"تنهایی"برای یک انسان و در زندگی یک انسان تقریبا غیر ممکنه.گرچه اصطلاح "من تنهام" یکی از پر مصرف ترین اصطلاحات روزمره ست اما غیر واقع و نمادینه.چرا که "تنهایی "در هر فرم و شکل و اندازه ای که باشه
فرد رو کاملا معدوم میکنه.این واضحه که نقص در ارتباط با دیگران منجر به معلولیت های پیچیده  روحی و روانی میشه.
روی صحبتم با دوستان مجازیه که در وبلاگشون نظرات تایید نمیشه یا کاملا بسته ست.ما همه متولد جامعه ای با همین مشخصه بودیم.جامعه ای یکطرفه یکسو و بدونه نظر سنجی عادلانه.توو همین جامعه بزرگ شدیم ساخته و پرداخته شدیم و متاسفانه فکر میکنیم که جهان همیشه اینطور بوده و هست.باید یاد بگیریم که  دیگران رو به هر شکل نادیده نگیریم و حتی اگر به خودمون و اندیشه ها مون ایمان کامل داریم
باز برای" نظر " و "اندیشه "دیگران جایی خالی و سپید باقی بزاریم.
این فقط یک انتقاده و بس.
نظرم بود همین