فقط یک اتفاقیم،از ازدحامی دو نفره

از همه روشهایی که "گفتن"  رو ممکن   میکنه  این روش رو،
"نوشتن " رو ترجیح میدم .



اگر چه بی فایده ست ، منظورم اینطور" نوشتنه"،در این فضا و با این شرایطه
مثل قدم زدن های شبانه میمونه ، به هیچ جا نمیرسی
اما در اخر احساس بهتری داری.




شاید تحت تاثیر شرایط عکس پروفایلم ،اسم وبلاگم،نوع نگارشم تغییر کنه
و همینطور طرز فکرم دیدگاهم یا اعتقاداتم.با هر فرم و رنگ ،در هر زمان
به هر حال،اینجا مینویسم
اگر عمری باقی مونده باشه،

اگر هم نمونده باشه که ........


که هیچ مهم نیست





هر چی بود




هر چی شد.




هر چی باشه


انگار هرگز آدمی مثل من



هیچ کجانبوده






نوشتن آخرین کاریه که میتونم برای  خودم انجام بدم.





همین